"Hayır" Diyememek

Kaç kişi içinden geldiği gibi, gönül rahatlığıyla, hem de dilediği zaman “hayır” diyebiliyor?

Aslında çok basit. İstiyorsan, onaylıyorsan “evet”, hoşuna gitmiyorsa, canın istemiyorsa “hayır”. Formül, milyonlarca insan için bu kadar basit değil maalesef.

6 yaşındaki oğlum, ağzı dolu dolu, dilediği her şeye hayır diyebiliyor. Bunu yapmakta hiçbir sakınca görmüyor. Peki büyüyünce ne değişiyor? Bizi basit bir tercihi dile getirmekten alıkoyan nedir? Şimdi altındaki duygulara bakalım.

Önce kibarlık ve sözüm ona düşünceli insan naraları:

- Ama canım, insan başkalarını da düşünmeli…
- Sadece kendi istediklerini söylemek, talep etmek bencillik değil mi?
- Başkalarının iyiliği ve rahatı için bazen pembe yalanlar söylemek yanlış değildir.

Bırakın bu dürüstlüğün kıyısına uğramayan iç konuşmaları. Sadede gelin:

- Peki, itiraf ediyorum. İçimden geçeni olduğu gibi söylersem, istemediğim şeylere her zaman hayır dersem sevilmem.
- … dışlanırım.
- … yalnız kalırım. Ben tek başıma ne yaparım?

Güzel. En azından şu anda şeffaf bir noktadayız. Yani asıl mesele başkalarını düşünmek değil, “ben” ve “bencil ihtiyaçlarım” öyle mi?
Kabul et, kurtul.

“Hayır demezsem bana ne olacağını sanıyorum” gibi basit bir soruya yukarıdaki açık cevapları veremediğimizden konu uzar durur. İstemeden evet demek ödün vermektir aslında. Duygusal kredi hesabına yatırım yaptığımızı sanırız. Zamanı gelince bizim de aynı kaynaktan çekmemiz gerekecektir ne de olsa. İşi sağlam kazığa bağlamak lazım. Sonrasında ise gelsin beklentiler, gitsin kırgınlıklar. Ne kadar basit olabilecekken, ne olumsuz bir döngüye girer iletişim.

Çözüm formülü basit mi? Kişiye göre değişir. 6 yaşındaki oğlum hala kolayca hayır diyebiliyorsa, o halde;

      Yaşınız – x = 6 yaş

x  değerini bulmaya ve içinde çalışmaya davet ediyorum. Hayat ödevimiz olarak.